I recently got to meet Vasanth, Ashok, and Shishir from Mundhe Banni (ಮುಂದೆ ಬನ್ನಿ). Such a wonderful name. In Kannada, Mundhe Banni means “come forward.”

What these folks are trying to do is support entrepreneurs who come from small towns and villages, places where there is no real support system for people who want to dream bigger. The infrastructure to dream is terribly underdeveloped in many of these places. More often than not, if you’re a prisoner of circumstance in a small town or village, your dreams and hopes get crushed before they even have a chance.

I grew up in Bangalore, but pretty much my entire extended family hails from small villages, and a lot of them still live there. I think about this a lot, because these are all really smart, capable people. And I keep wondering: if they’d had the same privilege I had, the same opportunities, they’d probably be doing ten or a hundred times what I’m doing.

In that sense, we are all prisoners of chance, fate, luck, randomness, contingency — whatever you want to call it. I’ve been thinking more and more about this recently, especially after finishing Fluke, the wonderful book by Brian Klaas. It’s funny how small things can completely dropkick you onto an entirely different life path. But anyway, I digress.

These folks are doing God’s work. Because once you take away the top three or four cities, entrepreneurship isn’t really a thing in many parts of India. The infrastructure to dream is sorely lacking, especially in small towns and villages, where so much talent remains imprisoned by circumstance.

Listening to them, I was genuinely impressed. They’ve pretty much quit their jobs, started this as a nonprofit, and are doing it full-time. One of the ways they’re trying to make this work is by getting local entrepreneurs, especially Kannada entrepreneurs, to come and share their stories. Not always obvious or famous names, but people from small towns and villages in Karnataka who have built something meaningful. The hope is that their stories might inspire others to take shots in life.

I’ve always had a problem with the word “storytelling” because more often than not, it’s become a way to peddle bullshit — to sell nonsense, push agendas, or dress up reality in ways that obscure more than they reveal. What Mundhe Banni is doing is different. They’re not telling stories to inspire in the abstract. They’re telling stories that make someone sitting in a small town think: if he could do it, maybe I can too. That’s the only kind of storytelling that actually moves people.

And the bigger point: I think this is exactly what India needs.

There’s a lovely Visual Capitalist graphic that compares the population of Indian states to countries around the world. Karnataka alone has the population of the UK. People often forget that India isn’t really one country — it’s many countries in one, with the linguistic and cultural diversity to match. Which means you can’t have a single template for anything, let alone success.

We need local solutions for local problems. In a country with this much cultural and linguistic diversity, you can’t approach desi problems with an English-speaking mindset. That thought kept returning to me as I heard Vasanth, Ashok, and Shishir talk about why they started this and why they felt it was necessary.

One point they made really stood out: if somebody is from a small town in Kolar, he’s not going to relate to Elon Musk or Larry Page. He’s going to relate to somebody from his own district who built a company and made it reasonably big. Those are the stories people connect with. Those are the stories that actually inspire action.

Of course, it takes a village. It takes a village to solve a problem this big. Mundhe Banni is one part of that village, and we need other parts to grow alongside it — more people who care about this problem, more efforts big and small, all chipping away at the infrastructure to dream. No single initiative can do it alone. But I’m hopeful that more people will come forward and start building the pieces that are missing.

I really hope they become big. I hope they go mainstream. And I hope they inspire hundreds and thousands of Kannadigas to take their shots in life. Most of all, I hope many of them genuinely succeed.

mundhebanni.org
YouTube

Got it! Here’s the Kannada translation with the disclaimer:

ಈ ಅನುವಾದವನ್ನು Claude (Anthropic) ಮಾಡಿದೆ. ಓದುಗರು ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ತಿಳಿಸಬೇಕೆಂದು ವಿನಂತಿ.

ಕನಸು ಕಾಣುವ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನನಗೆ ಮುಂದೆ ಬನ್ನಿಯ ವಸಂತ್, ಅಶೋಕ್, ಮತ್ತು ಶಿಶಿರ್ ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಎಷ್ಟು ಸುಂದರವಾದ ಹೆಸರು. ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಬನ್ನಿ ಎಂದರೆ “ಮುಂದೆ ಬಾ” ಎಂದರ್ಥ.

ಈ ಜನರು ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುವುದೇನೆಂದರೆ, ಸಣ್ಣ ಪಟ್ಟಣಗಳು ಮತ್ತು ಹಳ್ಳಿಗಳಿಂದ ಬಂದ ಉದ್ಯಮಿಗಳಿಗೆ ಬೆಂಬಲ ನೀಡುವುದು. ದೊಡ್ಡ ಕನಸು ಕಾಣಲು ಬಯಸುವ ಜನರಿಗೆ ನಿಜವಾದ ಬೆಂಬಲ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇಲ್ಲದ ಜಾಗಗಳಿವು. ಇಂತಹ ಅನೇಕ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಕನಸು ಕಾಣುವ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ ತೀರಾ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಾಗಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಪಟ್ಟಣ ಅಥವಾ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳ ಕೈದಿಯಾಗಿದ್ದರೆ, ನಿಮ್ಮ ಕನಸುಗಳು ಮತ್ತು ಆಶಾಭಾವನೆಗಳು ಅರಳುವ ಮೊದಲೇ ಜಿದ್ದಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತವೆ.

ನಾನು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದೆ, ಆದರೆ ನನ್ನ ವಿಸ್ತೃತ ಕುಟುಂಬದ ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲರೂ ಸಣ್ಣ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಂದ ಬಂದವರು, ಮತ್ತು ಅನೇಕರು ಇನ್ನೂ ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದಾರೆ. ಇದನ್ನು ನಾನು ಆಗಾಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತೇನೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಇವರೆಲ್ಲರೂ ತುಂಬಾ ಬುದ್ಧಿವಂತ, ಸಮರ್ಥ ಜನರು. ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಅದೇ ಸವಲತ್ತು, ಅದೇ ಅವಕಾಶಗಳು ಅವರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರೆ, ಅವರು ನಾನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹತ್ತು ಅಥವಾ ನೂರು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು ಎಂದು ನನಗನಿಸುತ್ತದೆ.

ಆ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ, ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಆಕಸ್ಮಿಕತೆಯ, ವಿಧಿಯ, ಅದೃಷ್ಟದ, ಯಾದೃಚ್ಛಿಕತೆಯ ಕೈದಿಗಳು — ನೀವು ಅದನ್ನು ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ಕರೆಯಿರಿ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಬ್ರಯಾನ್ ಕ್ಲಾಸ್ ಅವರ ಅದ್ಭುತ ಪುಸ್ತಕ Fluke ಓದಿದ ನಂತರ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚೆಚ್ಚು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ವಿಷಯಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಬೇರೆಯದೇ ಜೀವನ ಹಾದಿಯತ್ತ ತಳ್ಳಬಲ್ಲವು ಎಂಬುದು ಆಶ್ಚರ್ಯಕರ. ಆದರೆ ಅದು ಬೇರೆ ವಿಷಯ.

ಈ ಜನರು ದೇವರ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಭಾರತದ ಮೊದಲ ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ದೊಡ್ಡ ನಗರಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ, ಉದ್ಯಮಶೀಲತೆ ಅನೇಕ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಕನಸು ಕಾಣುವ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ ತೀರಾ ಕೊರತೆಯಿದೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸಣ್ಣ ಪಟ್ಟಣಗಳು ಮತ್ತು ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ, ಅಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೊಂದು ಪ್ರತಿಭೆ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳ ಕೈದಿಯಾಗಿ ಉಳಿದಿದೆ.

ಅವರ ಮಾತು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ನಾನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಪ್ರಭಾವಿತನಾದೆ. ಅವರು ತಮ್ಮ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಇದನ್ನು ನಾನ್‌ಪ್ರಾಫಿಟ್ ಆಗಿ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ, ಪೂರ್ಣ ಸಮಯ ಇದರಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಇದನ್ನು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಸಲು ಅವರು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುವ ಒಂದು ವಿಧಾನವೆಂದರೆ, ಸ್ಥಳೀಯ ಉದ್ಯಮಿಗಳನ್ನು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಉದ್ಯಮಿಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಕರೆಯುವುದು. ಯಾವಾಗಲೂ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಅಥವಾ ಸ್ಪಷ್ಟ ಹೆಸರುಗಳಲ್ಲ, ಆದರೆ ಕರ್ನಾಟಕದ ಸಣ್ಣ ಪಟ್ಟಣಗಳು ಮತ್ತು ಹಳ್ಳಿಗಳಿಂದ ಬಂದು ಏನಾದರೂ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾದದ್ದನ್ನು ಕಟ್ಟಿದ ಜನರು. ಅವರ ಕಥೆಗಳು ಇತರರನ್ನು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಬಹುದು ಎಂಬ ಆಶಯ.

“ಸ್ಟೋರಿಟೆಲ್ಲಿಂಗ್” ಎಂಬ ಪದದ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದು ಸಮಸ್ಯೆ ಇದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಅದು ಸುಳ್ಳು ಮಾರಾಟ ಮಾಡುವ ಪದವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿದೆ — ಅಸಂಬದ್ಧ ಮಾರಾಟ ಮಾಡಲು, ಅಜೆಂಡಾ ತಳ್ಳಲು, ಅಥವಾ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಅಸ್ಪಷ್ಟಗೊಳಿಸುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಲಂಕರಿಸಲು. ಆದರೆ ಮುಂದೆ ಬನ್ನಿ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಬೇರೆಯದೇ. ಅವರು ಅಮೂರ್ತ ಸ್ಫೂರ್ತಿಗಾಗಿ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುವ ಯಾರಾದರೊಬ್ಬರು “ಅವನು ಮಾಡಿದ್ದರೆ, ಬಹುಶಃ ನಾನೂ ಮಾಡಬಲ್ಲೆ” ಎಂದು ಯೋಚಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಜನರನ್ನು ಕದಲಿಸುವ ಕಥೆ ಎಂದರೆ ಅದೇ.

ಮತ್ತು ದೊಡ್ಡ ಮಾತೆಂದರೆ: ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬೇಕಿರುವುದು ನಿಖರವಾಗಿ ಇದೇ ಎಂದು ನನಗನಿಸುತ್ತದೆ.

ವಿಶ್ವದ ದೇಶಗಳಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಭಾರತೀಯ ರಾಜ್ಯಗಳ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುವ ಒಂದು ಸುಂದರ Visual Capitalist ಗ್ರಾಫಿಕ್ ಇದೆ. ಕರ್ನಾಟಕ ಒಂದರ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯೇ ಯುಕೆ ಗೆ ಸಮಾನ. ಭಾರತ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಒಂದು ದೇಶವಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಜನರು ಆಗಾಗ್ಗೆ ಮರೆತುಬಿಡುತ್ತಾರೆ — ಇದು ಒಂದರೊಳಗೆ ಅನೇಕ ದೇಶಗಳು, ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಭಾಷಾ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ವೈವಿಧ್ಯವೂ ಇದೆ. ಅಂದರೆ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಒಂದೇ ಮಾದರಿ ಹೊಂದಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಯಶಸ್ಸಿನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುವುದೇ ಬೇಡ.

ನಮಗೆ ಸ್ಥಳೀಯ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಸ್ಥಳೀಯ ಪರಿಹಾರಗಳು ಬೇಕು. ಇಷ್ಟು ಭಾಷಾ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ವೈವಿಧ್ಯ ಹೊಂದಿರುವ ದೇಶದಲ್ಲಿ, ದೇಸಿ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮನಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಸಮೀಪಿಸಲಾಗದು. ವಸಂತ್, ಅಶೋಕ್, ಮತ್ತು ಶಿಶಿರ್ ಅವರು ಏಕೆ ಇದನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು, ಇದು ಏಕೆ ಅವಶ್ಯಕ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದರು ಎಂದು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಈ ಯೋಚನೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು.

ಅವರು ಹೇಳಿದ ಒಂದು ಮಾತು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದೆ: ಕೋಲಾರದ ಸಣ್ಣ ಪಟ್ಟಣದವನು ಎಲಾನ್ ಮಸ್ಕ್ ಅಥವಾ ಲ್ಯಾರಿ ಪೇಜ್ ಅವರನ್ನು ತನ್ನ ಮಾದರಿಯಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಾರ. ಆದರೆ ತನ್ನದೇ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಯಾರಾದರೊಬ್ಬರು ಒಂದು ಕಂಪನಿ ಕಟ್ಟಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾದರೆ, ಅದು ಅವನಿಗೆ ನಿಲುಕುತ್ತದೆ. ಅಂಥ ಕಥೆಗಳೇ ಜನರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತಾಗುವುದು. ಅಂಥ ಕಥೆಗಳೇ ನಿಜವಾಗಿ ಕ್ರಿಯೆಗೆ ಪ್ರೇರಿಸುವುದು.

ಹೌದು, ಊರೇ ಬೇಕು. ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆ ಬಗೆಹರಿಸಲು ಇಡೀ ಊರೇ ಬೇಕು. ಮುಂದೆ ಬನ್ನಿ ಆ ಊರಿನ ಒಂದು ಭಾಗ ಮಾತ್ರ. ಉಳಿದ ಭಾಗಗಳೂ ಇದರ ಜೊತೆ ಬೆಳೆಯಬೇಕು — ಈ ಸಮಸ್ಯೆ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿ ಹೊಂದಿರುವ ಹೆಚ್ಚು ಜನರು, ಚಿಕ್ಕ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಯತ್ನಗಳೆಲ್ಲ, ಕನಸು ಕಾಣುವ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯವನ್ನು ಕಟ್ಟಲು ಶ್ರಮಿಸಬೇಕು. ಒಂದೇ ಉಪಕ್ರಮ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಸಾಧಿಸಲಾರದು. ಆದರೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಜನರು ಮುಂದೆ ಬಂದು ಕೊರತೆ ಇರುವ ತುಣುಕುಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಲು ಶುರು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆ ನನಗಿದೆ.

ಅವರು ದೊಡ್ಡವರಾಗಲಿ ಎಂದು ನಾನು ಮನಃಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆಶಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅವರು ಮುಖ್ಯಧಾರೆಗೆ ಬರಲಿ ಎಂದು ಆಶಿಸುತ್ತೇನೆ. ಮತ್ತು ಅವರು ನೂರಾರು ಸಾವಿರಾರು ಕನ್ನಡಿಗರನ್ನು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಲಿ ಎಂದು ಆಶಿಸುತ್ತೇನೆ. ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಅವರಲ್ಲಿ ಅನೇಕರು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಲಿ ಎಂದು ಆಶಿಸುತ್ತೇನೆ.

mundhebanni.org
YouTube